هان! زمین و زمان! مدینه و رمضان! خانه ی کوچک فاطمه(علیها السلام) و ماه صیام!

گوارایتان باد....افتخارتان باد!!!

ماه تمام شهرالله! خوشا تو را که....

آیینه ی تمام زیبایی، شاخه ی گل دامان زهرا(س)، روشنی چشم مرتضی (ع)، ریحانه ی دل رسول(ص) ، ابو محمّد حسن بن علی(علیه السلام) را هم سفر و همراه و همنشینی.

او که درود خدا بر جانش مولود نیمه ی ماه رمضان سومین سال هجرت است؛ اوست اولین نواده ی فرستاده ی خدا و نخستین فرزند حیدر کرّار و فاطمه ی زهرا(س).

او حسن بن علی(ع)، همدم و همساز و همسان قرآن و روح آن است.

ای ابا محمّد! حسن!

نام دلنشین تو شُبّر یعنی حسن است، همان نام فرزند هارون، وزیر موسی (ع).

چهره ات یادآور سیمای رسول خدا(صلی الله علیه و آله).

تو خلیفه ی الاهی و جانشین علی (ع) ، شهسوار میدان فتوّت و یکتای محراب عبادتی.

آنگاه که اموال خود را سه مرتبه با معبودت تقسیم کردی، راه خدا را به مردمان آموختی و آن زمان که بیست بار به خانه ی خدا پیاده رفتی، راه وصال حق را نشان دادی.

ای تمام حُسن و سخاوت! تو در بخشش، زبان زدی ک؛ که تنها به یک سائل پنجاه هزار درهم و پانصد دینار عطا کردی.پس آنگاه ردای خویش زبه کِرای باربر دادی.

تو آن مهربان پدری که همنشین نیازمندانی.با آنان بر سر یک سفره می نشینی و با ایشان هم غذا می شوی.

تو انیس و مونسی؛ رفیقی؛ پدر مهرورزی؛ برادر برابری؛ امین خدا در میان مردمان و بر آفریدگان برهانی...تو از تبار خوبانی...

*میلاد با سعادت کریم اهل بیت،حضرت امام حسن مجتبی(علیه السلام) مبارکباد*

«اَعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَیطانِ الرَّجیم»

(8) وَ یُطعِمونَ الطَّعامَ عَلی حُبِّه مِسکیناً وَ یَتیماً وَ اَسیراً

(9) اِنَّما نُطعِمُکُم لِوَجهِ اللهِ لا نُریدُ مِنکُم جَزاءً وَ لا شُکوراً

(10) اِنّا نَخافُ مِن رَبِّنا یوماً عَبوساً قَمطریراً

«پناه می برم به خدا از شر شیطان رانده شده»

(8) وغذای خود را با این که به آن علاقه و نیاز دارند، به مسکین و یتیم و اسیر می دهند.

(9) (و می گویند) ما شما را به خاطر خدا اطعام می کنیم و هیچ پاداش و سپاسی از شما نمی خواهیم.

(10) ما از پروردگارمان خائفیم در آن روزی که عبوس و سخت است.

"I seek refuge the Allah from the Evil one, the Rejected"

(8)And they feed for the love of Allah the indigent, the orphan, and the captive.

(9) (saying) we feed you for the sake of Allah alone; no reward do we desire from you, nor thanks.

(10) We only fear a Day of distressful wrath from the side of our Lord.  

[و یطعمون الطعام] و طعام را می خورانند [علی حبه] با وجود دوستی و احتیاج به آن [مسکینا و یتیما و اسیرا] به درویش و یتیم و بنده ای از بنده های مشرکین «فی امالی الصدوق و یطعمون الطعام علی حبه یقول علی شهوتهم الطعام و ایثارهم له مسکینا من مساکین المسلمین و یتیما من یتامی المسلمین و اسیرا من اساری المشرکین» از حضرت ابوالحسن الرضا(علیه السلام) روایت است که آن حضرت فرمودند: سزاور است بر مردانی که فراخ گرداند روزی را بر همسر و فرزندان خود، تا آن که ایشان آرزوی موت او را نداشته باشند و بعد از این ، آیه ی «و یطعمون الطعام علی حبه مسکینا و یتیما و اسیرا» را تلاوت کردند و بعد از این حق تعالی از خلوص نیت ایشان  و آنچه ایشان در ضمیر خود جا داده اند به زبان حال ایشان خبر می دهد که گویند ایشان [انما نطعمکم لوجه الله] جز این نیست که شما را برای طلب رضای خدا تعالی می خوانیم [لا نرید منکم جزاء] نه از شما عوضی می خواهیم [و لا شکورا] و نه شکرگزاری  و ثنا و ستایش کردنی از شما می خواهیم.[ انا نخاف من ربنا یوما عبوساً قمطریراً] این آیه دلیل است بر بر عدم اراده ی جزا و شکور؛ به این معنی که به درستی که ما طلب مکافات از تصدقات خود نمی کنیم به واسطه ی این که به تحقیق ما از پروردگار خود می ترسیم.از این آیه مستفاد می شود که اطعام حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام) به واسطه ی خوف عقاب است.

از آیه ی 5 این سوره تا آخر آیه ی 22 در شأن حضرت علی ،حضرت فاطمه و حسنین(علیهم السلام) و فضّه که خادمه ی ایشان بود نازل شده است.از اب عباس روایت شده است که در بعضی از ایام حسنین(علیهما السلام) بیمار شدند.پیامبر اکرم(صل الله علیه وآله و سلم) با جمعی از اصحاب خود به عیادت آن دو نور دیده ی مرتضی و زهرا(علیهما السلام) رفتند و آن حضرت و اصحابشان فرمودند که ای ابوالحسن از برای حسنین نذری کن تا حق تعالی ایشان را از این بیماری نجات بخشد.پس حضرت سید الوصیین(علیه السلام) نذر کرد: «اگر حق تعالی لباس صحت در ایشان بپوشاند، من سه روز روزه دارم » و همچنین حضرت فاطمه(سلام الله علیها) و فضّه که خادمه ی ایشان بود، سه روز روزه نذر کردند و چه زیباست لفظ «فضّه» که در این سوره خواهد آمد و همچنین در روایات آمده است که حسنین(علیهما السلام) نیز اقتدا به والد عالی قدر خود کرده و سه روز روزه نذر کردند.چیزی نگذشت که شافی حقیقی تعالی ،شفای کامل را نصیب ایشان گردانید و چون حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام) تصمیم به ایفای نذر خود کردند؛ در خانه طعامی نبود و از لحاظ غذا دست خالی بودند.به همین دلیل آن حضرت به ناچار از یک یهودی که در بعضی روایات نام او شمعون بن حاریا و در بعضی دیگر فنحاص بن الحارث است، سه مَن جو قرض کرد.حضرت فاطمه(علیها السلام) یک مَن از آن را آرد کرد و نان پخت.بعد از ادای نماز چون خواستند که از آن نان، روزه گشایند مسکینی به در خانه آمد و گفت:« سلام بر شما ای خاندان محمد(ص)، مستمندی از مستمندان مسلمان هستم.غذایی به من بدهید؛خداوند به شما غذاهای بهشتی مرحمت کند.» بنابراین جمیع اهل روزه به موافقت امیرالمؤمنین(علیه السلام) سهم نان خود را به آن مسکین دادند و تمام آن یک مَن نان نصیب مسکین شد و خود ایشان با آب خالص روزه گشودند و همچنین در شب دوم به واسطه ی طلب یتیمی و در شب سوم به جهت طلب اسیری از اسیران مشرکین با آب روزه ی خود را گشودند...

در روز چهارم که به نذر خود وفا کرده بودند حضرت امیرالمؤمنین وحسنین(علیهم الصلوة والسلّم) در غایت ضعف و ناتوانی به خدمت حضرت رسول(صلّ الله علیه وآله) رفتند و آن حضرت بعد از مشاهده ی حال آن حضرات به گریه افتادند پس جبرئیل امین در این هنگام با سوره ی «هل اتی» در رسید و آیه ی «ان الابرار یشربون من کأس کان مزاجها کافورا» را تا « وکان سعیکم مشکورا» بر حضرت خواند .

در این وقت چون حضرت رسول(ص) اهل بیت طیبین و طاهرین خود را گرسنه دیدند؛ جبرئیل با کاسه ای از طلای مرصع به دُر و یاقوت نازل گشت و آن کاسه مملو از «ترید» بود که از آن بوی مشک و کافور می آید.

پس اهل بیت رسالت(صلوات الله علیهم اجمعین) از آن خوردند تا سیر شدند و با وجود این لقمه ای از آن کم نشده بود...!

 از امام موسی کاظم(علیه السلام) نقل شده است که مراد از ایفای نذر در این آیه ایفای عهدی است که «یوم المیثاق» از ذریت آدم گرفته شده از برای اقرار به ولایت ما، ائمه ی معصومین(علیهم السلام) ...

                              ************************************

در آیه 9 این سوره ی مبارکه به فضیلت غذا دادن به دیگران اشاره شده است.

سیر کردن گرسنگان یکی از کارهای برجسته ی نیکان است که قرآن بر آن تأکید فراوانی کرده است.اگر به دنیای امروز نگاهی بیندازیم که طبق اخبار منتشر شده، هر سال میلیونها نفر از گرسنگی می میرند، در حالی که در مناطق دیگر دنیا آن قدر غذای اضافی به زباله دان ها می ریزند که حسابی برای آن نیست، اهمیت این دستور اسلامی و دوری دنیای امروز از موازین اخلاقی روشن می گردد.در روایات نیز تأکید فراوانی در این زمینه دیده می شود.در روایتی از امام صادق(علیه السلام) می خوانیم:«کسی که مؤمنی را غذا دهد تا سیر شود، هیچ کس از خلق خدا نمی داند که در آخرت چه پاداشی دارد و فرشتگان مقرب اللهی و پیامبران نیز ندانند؛ جز خداوند که پروردگار عالمیان است.» در بعضی از روایات نیز تصریح شده که اطعام گرسنگان

-هر چند مؤمن و مسلمان هم نباشد- از بهترین اعمال است.در روایتی از پیغمبراسلام(ص) آمده است:

«از بهترین اعمال نزد خدا، خنک کردن جگرهای داغ و سیر کردن شکم های گرسنه است.سوگند به کسی که جان محمد در دست اوست، بنده ای که شب سیر بخوابد و برادر مسلمانش گرسنه باشد، به من ایمان نیاورده است.»

*تفسیر شریف لاهیجی وتفسیر پیشین*

حضرت علی(علیه السلام) : هر چیز زکاتی دارد و روزه زکات تن است.

طاعات و عبادات تمام شما عزیزان مورد قبول درگاه حق تعالی...

التماس دعا

دست حق به همراتون