شراب طهور

sharab-tahoor — Thu, 18 Oct 2007 04:23:18 GMT

**بنام او که انسان را آفرید ازهیچ**

من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت

وقتی خدای آسمانها، بنده هاشو آفرید؛ رو پیشونی هرکسی با قلم بلورین عشق وجوهر طلایی رنگ محبت نوشت:قصه ی خوب سرنوشت...

اما وقتی نوبت من شد، قلم بلورین عشق شکست و جوهر طلایی رنگ محبت پاشیده شد!

پس؛با جوهر جدایی بر روی بخت من نوشت:قصه ی تلخ سرنوشت...

حضرت علی(علیه السلام):«بدترین گرفتاری،دلبستگی به دنیاست»

ای بندگان خدا! به دنیا با دیده ی وارستگان بنگرید و به کردار پارسایان از ان روی برتابید.زیرا دنیا دیر یا زود سرنشینان و ساکنان خود را نابود می سازد و دل مردم خوش گذران و تن آسان را بی پروا می گذارد.آنچه در آن از دست برود دیگر هرگز به دست نمی آید و معلوم نیست بعدها چه می شودتا انسان در انتظارش خود را آماده نماید.شادیهایش آمیخته با اندوه است و پایان شکیبایی هرکسی در آن بی گمان رنج و ستوه است.پس فزونی چیزهایی که از آنها خوشتان می آید فریبتان ندهد و مغرورتان نسازد زیرا هیچ یک از آنها برای مصاحبت و همراهی شما تا توی گور نمی اید.خدا آن کس را بیامرزد که نخست بیندیشد سپس عبرت بگیرد؛ آنگاه خرد و بینش را به کار برد و حقیقت را بپذیرد و این را بداند که سرانجام هر موجودی مرگ و زوال است و زندگی جاویدان برای او در دنیا محال است.هرچه قرار است بشود خواه ناخواه می شود و راهی را که هرکس باید برود ناگزیر می رود...«نهج البلاغه»

******************************************

ای بس که نباشیم و جهان خواهدبود نی نام زماو نی نشان خواهدبود

زین پیش نبودیم و نَبُد هیچ خلل زین پس چو نباشیم همان خواهدبود

حتی در لحظه ی تولد هم مرگ با فاصله ی کمی در کنار ماست و مه روزه نگاهش به سمت ماست و هر روز از خود می پرسد آیا امروز به ما کاملاً نزدیک شود؟!!!

****************************

*********************************************

حرفهای ما هنوز ناتمام...

تا نگاه می کنی وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی...

پیش از آن که با خبر شوی؛

لحظه ی عزیمت دوست ناگزیر می شود

آه ای دریغ و حسرت همیشگی...

ناگهان چقدر زود دیر می شود...!!!

التماس دعا

دست حق به همراتون

آیات21 الی 31سوره انسان

sharab-tahoor — Sat, 13 Oct 2007 12:57:18 GMT

**بنام او که انسان را آفرید از هیچ**

**اَعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَیطانِ الرَجیم**

(21) علِیَهُم ثیابُ سُندُسٍ خُضرٌ وَ اِستَبرَقٌ وَحُلّوا اَساوِرَ مِن فِضَّةٍ وَ سَقاهُم رَبَّهُم شراباً طهوراً

(22) اِنَّ هذا کانَ لَکُم جَزاءً وَ کانَ سَعیُکُم مشکوراً

(23) اِنّا نَحنُ نَزَّلنا عَلَیکَ القُرآنَ تنزیلاً

(24) فَاصبِر لِحُکمِ وَ لا تُطِع مِنهُم ءاثِماً وَ کفوراً

(25) وَاذکُرِاسمَ رَبِّکَ بُکرَةً وَ اصیلاً

(26) وَمِنَ الَّیلِ فَاسجُد لَهُ وسَبِّحهُ لَیلاً طَویلاً

(27) اِنَّ هؤُلاءِ یُحِبّونَ العاجِلَةَ وَ یَذَرونَ وَراءَهُم یَوماً ثقیلاً

(28) نَحنُ خَلَقناهُم وَ شَدَدنا اَسرَهُم وَ اِذا شِئنا بَدَّلنا اَمثالَهُم تَبدیلاً

(29) اِنَّ هذِه تَذکِرَةٌ فَمَن شاءَ اتَّخَذَ اِلی رَبِّه سَبیلاً

(30) وَ ما تَشائونَ اِلّا اَن یَشاءَاللهُ اِنَّ اللهَ کانَ علیماً حکیماً

(31) یُدخِلَ مَن یَشاءُ فی رَحمَتِه وَالظّالِمینَ اَعَدَّ لَهُم عَذاباً اَلیماً

" صَدَقَ اللهُ العَلیُ العَظیم"

**I seek refuge the Allah from the Evil one,the Rejected**

(21) Upon them will be green Garments of fine silk and heavy brocade, and they will be adorned with Bracelets of silver and their Lord will give to them to drink of a wine pure and Holy.

(22) Verily this is a Reward for you, and your Endeavour is accepted and recognized.

(23) It is we who have sent down the Qur'an to thee by stages

(24) Therefore be patient with constancy to the command of thy Lord, and hearken not to the sinner or the ingrate among them

(25) And celebrate the name or thy Lord morning and evening

(26) And part of the night, prostrate thyself to Him; and glorify Him along n ight through

(27) As to these, they love the fleeting life, and put away behind them a Day(that will be) hard

(28) Made their joints strong; but, when we will, we can substitute the like of them by a complete change

(29) This is an admonition: whosever will, let him take a (straight) path to his Lord

(30) But you will not, except as Allah wills; for Allah is full of knowledge and wisdom

(31) He will admit to His Mercy whom He will; But the wrong –doers,-for them has He prepared a grievous penalty

"The Great God tell the truth"

**پناه می برم بر خدا از شر شیطان رانده شده**

(21) بر اندام آنها (بهشتیان) لباسهایی است از حریر نازک سبز رنگ و از دیبای ضخیم و با دستبندهایی از نقره آراسته اند و پروردگارشان شراب طهور به آنان می نوشاند.

(22) این پاداش شماست و سعی و تلاش شما مورد قدردانی است.

(23) مسلماً ما قرآن را بر تو نازل کردیم.

(24) پس در( تبلیغ و اجرای ) حکم پروردگارت شکیبا ( وبا استقامت ) باش و از هیچ گنهکار یا کافری از آنان اطاعت مکن.

(25) و نام پروردگارت را هر صبح و شام به یادآور.

(26) و در شبانگاه برای او سجده کن و مقداری طولانی از شب او را تسبیح گوی.

(27) آنها زندگی زودگذر دنیا را دوست دارند، در حالیکه روز سختی را پشت سر خود رها می کنند.

(28) ما آنها را آفریدیم و پیوندهای وجودشان را محکم کردیم و هر زمان بخواهیم جای آنان را به گروه دیگری می دهیم.

(29) این یک تذکر و یادآوری است و هر کس بخواهد ( با استفاده از آن) راهی به سوی پروردگارش برمی گزیند.

(30) و شما هیچ چیز را نمی خواهید مگر اینکه خدا بخواهد، خداوند دانا و حکیم بوده و هست.

(31) و هر کس را بخواهد( و شایسته بداند) در رحمت وسیع خود وارد می کند و برای ظالمان عذاب دردناکی آماده ساخته است.

" راست گفت خداوند بزرگ و بلندمرتبه"

تفسیر آیات:

(21) شراب طهور: درست است که در لابه لای نعمتهای نیکوکاران در بهشت، سخن از نوشیدنی های گوارا به میان آمده؛ ولی میان آنها و آنچه در این آیه آمده، فرق بسیار است.از یک سو در آنجا ساقی ، نوجوانان جاودانی بودند؛ اما در اینجا ساقی خداست.خداوندی که انسان را پرورش داده و او را در مراحل تکامل پیش برده تا به آخرین مرحله رسیده، اکنون نوبت اوست که ربوبیتش را به حد اعلی برساند و با دست قدرتش از جام شراب طهور، بندگان نیکوکارش را سیراب و سرخوش کند.از سوی دیگر، طهور به معنای چیزی است که هم پاک باشد و هم پاک کننده.به این ترتیب، این شراب، جسم و روح انسان را از هرگونه آلودگی و ناپاکی پاک می کند و چنان روحانیت و نورانیت و نشاطی به او می بخشد که وصفش در هیچ عبارتی نمی گنجد. در حدیثی از امام صادق(علیه السلام) در تفسیر این آیه می خوانیم:«آنها را از همه چیز به جز خداوند پاک می کند.» پرده های غفلت را می درد، حجاب ها را از بین می برد و انسان را شایسته ی حضور دائم در جوار قرب خدا می کند.

(22) نعمتها و مواهب بی نظیر بهشتی جزای سعی ابرار است چون خدا شکرگزار سعی مقبول ابرار است.

(23)به سه تأکید پی در پی مسلم می سازد که قرآن سحر و افتراء نبوده و از مداخله ی شیطان و نفسانیات به دور می باشد.

(24) حال که معلوم شد نازل کننده ی قرآن خداست و احکام آن، احکام پروردگار است پس بر تو واجب است در برابر احکام قرآن و تبلیغ و اجرای آنها صبر کنی و از موانع و مشکلات نهراسی و اگر گنهکار یا کافری تو را به گناه دعوت کرد نباید اجابت کنی چون کار مخالف حکم پروردگار است.

(25) صبر در برابر هجوم مشکلات عظیم کار آسانی نیست تنها با کسب نیرو و امداد از خدا می توان بر آنها غلبه یافت و این آیه و آیه ی بعدی این حقیقت را گوشزد می کند.

(26) ذکر(آیه ی قبل)، سجده و تسبیح نیروی لازم و قدرت معنوی و پشتوانه ی کافی ر برای مبارزه با مشکلات فراهم می آورد به شرطی که به طور مداوم به جا آورده شوند.

(27) چرا پیامبر نباید تحت تأثیر آثم و کفور واقع شوند چون افق دید آنها تا همین لذایذ و شهوات دنیوی است و روز قیامت را به دست فراموشی سپرده و چنین روزی را که از نظر مجازات و رسوایی سنگین است به پشت سر انداخته اند.

(28) آیا این گروه کافر و گنهکار نگذاشتند اراده ی خدا در عالم به کرسی بنشیند و با اینکه خدا می خواست اینه ایمان بیاورند و اطاعتش کنند اما چنین نکردند هرچه باشد ما آنها را خلق کردیم و پیوند و اتصال هایشان را محکم کردیم و هروقت بخواهیم این پیوند را گسسته و مردم دیگری به جای آنان می آوریم پس چگونه ایشان می توانند خدا را عاجز کنند به علاوه به کافران هشدار می دهد که به نیروی خود مغرور نشوند زیرا اینها را خدا به آنها داده و هر زمان بخواهد به سرعت باز پس می گیرد.

(29) وظیفه ی ما نشان دادن راه و مسیر سعادت انسان است و اجبار در انتخاب و تحمیل ایمان به عهده ی ما نیست بلکه انسان خود باید با اراده و اختیار تصمیم بگیرد و به سوی خدا حرکت نماید.

(30) اگرچه خدا راه را نشان می دهد و بنده در عملش آزاد است و فعل او اختیاری است اما اختیار داشتن بنده دست خود او نبوده و اختیاری نیست بلکه وابسته به مشیت خداست و اوست که خواسته تا انسان به طور اختیاریعمل نماید پس نه کفار و نه هیچ کس نباید خیال کند که در خواسته ی خود مستقل است یا می تواند خدا را به ستوه درآورد بلکه علم و حکمت خدا ایجاب می کند که بندگانش را در پیمودن راه کمال آزاد بگذارد و از تحمیل خیر و شر به آنان پرهیز نماید و الّا رشد و کمال و بهشت و جهنم و معاد و نبوت و خلاصه همه چیز بیهوده می شد.

(31) خدا هرکس را بخواهد داخل در رحمت خود می کند اما کسانی را در رحمتش داخل می کند که ایمان آورده و تقوی پیشه کرده اند و برای اهل ظلم(آثم و کافر) عذاب دردناکی فراهم کرده است پس خدا با علم و حکمتش با هریک از انسانها طوری عمل می کند که شایسته ی آن هستند.

خدایا!

خخدایا!

خدایا! در این روز فطر ما، روزی که برای مؤمنان، مایه ی جشن و سرور، و برای پیروان دین خود، روز گردآمدن وتعاون قرار دادی، به درگاه تو از هر گناهی که انجام داده ایم یا کارهای زشتی که از پیش فرستاده ایم و اندیشه ی بدی که به نهان ما راه یافته است،توبه می کنیم؛ توبه ی کسی که عزم بازگشت به گناه را ندارد و پس از آن خود را به گناهی نمی آلاید؛ توبه ای خالص که از هر شک و تردیدی پاک گرداند.پس آن را از ما بپذیر و از ما خشنود باش و ما را بر آن ثابت و پایدار بدار!!!

خدایا! بر محمد(ص)، پیامبر ما و دودمانش درود فرست به مانند درودی که بر فرشتگان مقر فرستادی و بر او و دودمانش درود فرست به مانند درودی که بر بندگان صالح خود فرستادی و برتر از اینها ای پروردگار جهانیان؛ درودی که برکتش به ما رسد و سودش ما را دریابد و دعای ما اجابت گردد؛ چرا که تو کریم ترین و بزرگوارترینی که به او دل سپارند و کارگزارترین کسی که به او توکل کنند و بخشنده ترین کسی که از او بخواهند؛ و تو بر هر چیزی و هر کاری توانایی...

التماس دعا

دست حق به همراتون

رادیو جوانی ها در نمایشگاه قرآن...

sharab-tahoor — Tue, 09 Oct 2007 11:56:18 GMT

**بنام او که انسان را آفرید از هیچ**

همانطور که شما عزیزان در جریان هستیدرادیو جوان آن لاین از حضورمدیریت شبکه ی جوان،آقی دکتر گیل آبادی و وبلاگ نویسان رادیو جوان و جشن بزرگ تسنیم در روز ۱۶ مهر ماه در غرفه ی رادیو جوان واقع در نمایشگاه قرآن خبر داده بودند و به همین منظور از تمام وبلاگ نویسها و سایر شنوندگان دعوت به عمل آورده بودند...برخی از دوستان عزیز هم به این دلیل دیروز در نمایشگاه حاضر شدند...

ساعت 4 بعد از ظهر بود که به نمایشگاه قرآن رسیدم و چون قبلاً هم به نمایشگاه رفته بودم؛ پیدا کردن غرفه ی رادیو جوان کار سختی نبود.به همین دلیل خیلی سریع خودمو به این غرفه رسوندم...با دعوت خانم ناظری وارد غرفه شدم و کنار سایر دوستان نشستم و پس از گذشت مدت کوتاهی با دوستان عزیزبیشتر آشنا شدم.بعد از خبر ساعت 16:30 رادیو جوان،طبق هماهنگی های قبلی آقای حسینی با آقای دوستی در برنامه ی نشانی ارتباط تفلنی برقرار کردند و کمی از شرایط نمایشگاه و غرفه ی رادیو رو براشون توصیف کردند و البته ناگفته نمونه که ایشون لطف کردند و یه جورایی برای ما وبلاگ نویسها هم تبلیغ کردند...!!! و این مژده رو هم به همه ی شنونده های خوب رادیو جوان دادند که:

« مهلت ارسال آثار برای جشن بزرگ تسنیم یک هفته تمدید شد»

بعد از اینکه غرفه کمی شلوغ تر شد آقای دکتر گیل آبادی از همه خواستند که به صحبتهای ایشون گوش بدهند و در این هنگام بود که از آقای حسینی که در سمت دیگری از غرفه مشغول بحث با چند نفر از شنونده ها بودند نیز خواستند که به جمع ما بپیوندند...آقای دکتر ابتدا در مورد جشن تسنیم و برخی از آثار ارسال شده صحبتهایی رو کردند و حتی دو ترانه ی بسیار زیبا که قراره توسط خواننده های خوب کشورمون در رابطه با این جشن بزرگ خونده بشه رو برای ما خوندند...

سپس در رابطه با ماه مبارک رمضان و فضایل این ماه عزیز نکاتی رو ذکر کردند...

آقای دکتر چنان با حلاوت و شیرینی خاصی صحبت می کردند که همه جذب صحبتهای ایشون شده بودند حتی چند نفر که به صورت گذری از جلوی غرفه رد می شدند ایستادند و به صحبتهای ایشون گوش کردند....صحبتهای خوب و شیرین دکتر و لحن دوستانه ی آقای حسینی و بحثهای شیرینی که دوستان انجام می دادند جو صمیمی و دوستانه ای رو به وجود آورده بود... در ضمن به خواسته ی آقای دکتر یه قول و قرارهایی هم گذاشتیم.قرار شد:

در این چند روز که از ماه رمضان باقی مونده هنگام سحر که بیدار میشیم خودمونو فراموش کنیم و فقط و فقط به دیگران فکر کنیم و هنگام دعا، از خداوند دنیا و آخرت رو طلب کنیم...

امیدوارم که نه تنها در این چند روز باقیمونده از ماه مبارک رمضان بلکه همیشه و در همه حال به فکر دیگران باشیم و اول و وسط و آخر برای دیگران دعا کنیم...

چیز دیگری که دکتر گیل آبادی روش تأکید می کردند این بود که همه ی وبلاگ نویسها در این چند روزی که فرصت هست تا حد امکان یه کار خاص تری رو انجام بدهند و فقط به نوشتن آیات بسنده نکنند...راستی جای خیلی از شما دوستای گلم دیروز در نمایشگاه خالی بود...

انشاالله که همه ی شما عزیزان در پناه حضرت حق موفق و پیروز باشید.

**************************************************

********************************************************

درون معبد هستی

بشر در گوشه ی محراب خواهش های جان افروز

نشسته در پس سجاده ی صد نقش حسرت های هستی سوز

به دستش خوشه ی پر بار تسبیح تمناهای رنگارنگ

نگاهی می کند،سوی خدا-از آرزو لبریز-

به زاری از ته دل،یک «دلم می خواست» می گوید.

شب و روزش «دریغ» رفته و «ای کاش» آینده است.

من امشب، هفت شهر آرزوهایم چراغان است!

زمین و آسمانم نور باران است!

کبوترهای رنگین بال خواهش ها

بهشت پر گل اندیشه ام را زیر پر دارند.

صفای معبد هستی تماشایی است:

ز هر سو، نوشخند اختران در چلچراغ ماه می ریزد

جهان در خواب

تنها من، در این معبد، در این محراب:

دلم می خواست؛ بند از پای جانم باز می کردند

که من، تا روی بام ابرها، پرواز می کردم،

از آنجا، با کمند کهکشان، تا آستان عرش می رفتم

در آن درگاه، درد خویش را فریاد می کردم!!!

که کاخ صد ستون کبریا لرزد!!

مگر یک شب، ازین شبهای بی فرجام،

ز یک فریاد بی هنگام

-به روی پرنیان آسمانها-خواب در چشم خدا لرزد!

دلم می خواست:دنیا رنگ دیگر بود

خدا، با بنده هایش مهربان تر بود

ازین بیچاره مردم یاد می فرمود!

دلم می خواست زنجیری گران،

از بارگاه خویش می آویخت

که مظلومان، خدا را پای آن زنجیر

ز درد خویش آگاه می کردند.

چه شیرین است:وقتی بی گناهی داد خود را

از خدای خویش می گیرد.

چه شیرین است، اما من،

دلم می خواست: اهل زور و زر ناگاه!

ز هر سو راه مردم را نمی بستند و

زنجیر خدا را بر نمی پیچدند!

دلم می خواست:دنیا خانه ی مهر و محبت بود

دلم می خواست: مردم،در همه احوال با هم آشتی بودند.

طمع در مال یکدیگر نمی کردند.

کمر بر قتل یکدیگر نمی بستند

مراد خویش را در نامرادی های یکدیگر نمی جستند،

ازین خون ریختن ها،فتنه ها،پرهیز می کردند،

چو کفتاران خون آشام، کمتر چنگ و دندان تیز می کردند!

چه شیرین است وقتی سینه ها از مهر آکنده است

چه شیرین است وقتی ، آفتاب دوستی،

در آسمان دهر تابنده است.

چه شیرین است وقتی، زندگی خالی ز نیرنگ است.

دلم می خواست:دست مرگ را از دامن امید ما،کوتاه می کردند!

در این دنیای بی آغاز و پایان

در این صحرا،که جز گرد و غبار از ما نمی ماند

خدا زین تلخکامی های بی هنگام بس می کرد!

نمی گویم پرستوی زمان را در قفس می کرد!

نمی گویم به هرکس بخت و عمر جاودان می داد؛

نمی گویم به هرکس عیش و نوش رایگان می داد؛

همین ده روز هستی را امان می داد!!!

دلش را ناله ی تلخ سیه روزان تکان می داد!!!

دلم می خواست: عشقم را نمی کشتند

صفای آرزویم را- که چون خورشید تابان بود- می دیدند

چنین از شاخسار هستی ام آسان نمی چیدند

گل عشقی چنان شاداب را پرپر نمی کردند

به باد نا مرادی ها نمی دادند به صد یاری نمی خواندند به صد خواری نمی راندند

چنین تنها به صحراهای بی پایان اندوهم نمی بردند...

دلم می خواست:دست عشق-چون روز نخستین- هستی ام را زیر و رو می کرد!

دلم می خواست سقف معبد هستی فرو می ریخت

پلیدی ها و زشتی ها، به زیر خاک می ماندند

بهاری جاودان آغوش وا می کرد.

جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا می کرد!

بهشت عشق می خندید.

به روی آسمان آبی آرام، پرستوهای مهر و دوستی پرواز می کردند...

«فریدون مشیری»

التماس دعا

دست حق به همراتون

آیات16 الی 20 سوره انسان

sharab-tahoor — Fri, 05 Oct 2007 11:42:18 GMT

**بنام او که انسان را آفرید از هیچ**

**اَعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَیطانِ الرَجیم**

(16) قَواویرَامِن فِضَّةٍ قَدَّروها تَقدیراً

(17) وَ یُسقَونَ فیها کَأساً کانَ مِزاجُها زَنجَبیلاً

(18)عَیناً فیها تُسَمّی سَلسَبیلاً

(19) وَ یَطوفُ عَلَیهِم وِلدانٌ مُخَلَّدونَ اِذا رَأَیتَهُم حَسِبتَهُم لؤلؤاً مَنثوراً

(20) وَ اِذا رَاَیتَ نَعیماً وَ مُلکاً کَبیراً

**I seek refuge the Allah from the Evil one,the Rejected**

(16) Crystal-clear, made of silver, they will determine the measure there of (according to their wishes)

(17) And they will be given to drink there of a cup (of wine) mixed with Zanjabil

(18) A Fountain there, called Salsabil

(19) And round about them wilt (serve) youths of perpetual (freshness); If thou seest them, thou would st think them scattered pearls

(20) And when thou lookest, it is there thou wilt see a Bliss

and a Realm Magnificent

**پناه می برم بر خدا از شر شیطان رانده شده**

(16) ظرفهای بلورینی از نقره، که آنها را به اندازه ی مناسب آماده کرده است.

(17) و در آنجا جام هایی سیراب می شوند که لبریز از شراب طهوری آمیخته با زنجبیل است.

(18) از چشمه ای در بهشت که نامش سلسبیل است.

(19) و بر گردشان(برای پذیرایی) نوجوانانی جاودانی می گردند که هرگاه آنها را ببینی گمان می کنی مروارید پراکنده اند.

(20) و هرگاه که آنجا را ببینی نعمتها و ملک عظیمی را می بینی.

*کلمه ی "قواریر" در این آیه بدل است از "قواریر" در آیه ی قبلی.و بعضی گفته اند:منظور از نقره ای بودن قواریر تشبیه ظرفهای بهشتی است، که از نظر صفا و زیبایی مانند ظرف نقره است نه اینکه حقیقتاً از جنس نقره باشد.بعضی هم احتمال داده اند که کلمه ای در آیه حذف شده باشد و تقدیر آن "قواریر من صفاء الفضه" باشد.

"قدروها" به همان طایفه ی ابرار برمی گردد. منظور آن است که ظرفهای غذا و شراب را خود ابرار بر طبق میل خود اندازه گیری می کنند، از غذل و شراب هر مقداری که بخواهند استفاده می کنند، ظرف آن غذا و شراب را هم به اندازه ی همان مقدار طعام و شراب اندازه گیری می کنند و خلاصه چیزی از غذا و شرابشان در ظرف زیاد و کم نمی آید.آیات شریفه ی "لهم ما یشاون فیها" و "یفجرونها تفجیرا" نیز به این معنا اشاره دارد.

البته احتمال هم دارد که ضمیر به خدمتگذاران طوافگر برگردد و مراد این باشد که خدمتگذاران ظرفهای غذا و شراب را به آن مقدار که غذا و شرابی که ابرار احتیاج دارند اندازه گیری می کنند و در نتیجه چیزی از غذا و شرابشان در ظرفها نمی ماند و کم هم نمی آید.

بعضی از مفسرین گفته اند:در عرب مرسوم بوده که از زنجبیل به عنوان عطر و بوی خوش استفاده می کرده اند و آن را در جام نوشیدنیها می ریختند. در این آیه هم به ابرار وعده داده شده که زنجبیل بهشتی را که پاکیزه تر و خوشبوتر است در جام شرابشان می ریزند.

کلمه ی "سلسبیل" به معنای آبی سبک و لذیذ و برنده است.

یعنی فرزندان بهشتی پیرامون ابرار طواف می کنند که همیشه طراوت و خرمی جوانی و زیبایی منظر را دارند.ولی بعضی گفته اند:"ولدان مخلدون" به معنای جوانانی است که گوشواره ی معروف به خلده را به گوش دارند و منظور از اینکه فرمود:تو گمان می کنی که لؤلؤ منثورند؛ این است که آن خدمتگزاران آنقدر صفای لون دارند و آنقدر چهره هایشان نورانی است که نور رویشان به روی یکدیگر می تابد، تو گویی در مجالسی که ایشان خدمت می کنند لؤلؤ نثار کرده اند.

"ثم" با فتحه ظرف مکان است به همین دلیل بعضی گفته اند که: "رأیت" اولی به این معناست که اگر چشم خود را به آنجا یعنی به بهشت بیفکنی در آنجا نعیمی می بینی که با زبان قابل وصف نیست و ملک کبیری می بینی که با هیچ مقیاسی نمی توان تقدیرش کرد.

خدایا! تو ماه رمضان را از خالص ترین وظایف، و واجب های ویژه، قرار دادی و از ماههای دیگر، ممتاز گردانیدی و از همه ی زمانها و روزگاران برگزیدیو با فرستادن قرآن و نور هدایت، آن را بر همه ی اوقات سال، برتری دادی و ایمان را در این ماه چندین برابر، و روزه داری را واجب، و شب زنده داری را دلپسند گردانیدی و شب قدر را که بهتر از هزار ماه است، بزرگ داشتی.

خدایا! ما اهل آشنای این ماهیم؛ ماهی که ما را به آن بزرگ بخشیدی و آنگاه که شوربختان، منزلت آن را نمی دانستند، ما را به درک جایگاه آن موفّق کردی.

خدایا! گناه کوچک یا بزرگی را که در این ماه به آن نزدیک شدیم، یا از روی فراموشی به خویشتن ستم کردیم یا اینکه به وسیله ی آن حریمی را شکستیم، پس بر محمد(ص) و خاندانش درود فرست و به ستّاریت خود ما را بپوشان و به عفو خود از ما درگذر و ما را در برابر دیدگان شماتت کنندگان قرار مده و زبان طاعنان را بر ما مگشا و ما را در سایه ی لطف و مهر بی پایان خود و احساس کاستی ناپذیرت به کاری وادار که مایه ی ریزش و آمرزش هرچه که از ما نمی پسندی باشد.

خدایا! گناهان آشکار و نهان ما را بیامرز...

«صحیفه ی سجادیه»

امیدوارم که خدا جون خوب و مهربون در این شبهای عزیز که گذشت گناهان همه ی بنده هاشو بخشیده باشه و ما بنده ها هم حواسمونو جمع کنیم که دیگه اشتباهات گذشته رو تکرار نکنیم و بیایم قدر این تولد دوباره رو بدونیم و برای بهتر شدن دوباره سعی خودمون روبکنیم راستی دوستای خوبم تولدتون مبارک...

التماس دعا

دست حق به همراتون

آیات11 الی 15 سوره انسان

sharab-tahoor — Sun, 30 Sep 2007 20:37:18 GMT

**بنام او که انسان را آفرید از هیچ**

**اَعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَیطانِ الرَجیم**

(11) فَوَقاهُمُ اللهُ شَرَّ ذلِکَ الیَومِ وَ لَقاهُم نَضرَةً وَ سُروراً.

(12) وَ جَزاهُم بِما صَبَروا جَنَّةً وَ حَریراً

(13) مُتَّکِئینَ فیها عَلَی الاَرائِکِ لا یَرَونَ فیها شَمساً وَ لا زَمهَریراً

(14) وَ دانیةً عَلَیهِم ظِلالُها وَ ذُلِّلَت قُطوفُها تَذلیلاً

(15) وَ یُطافُ عَلَیهِم بِآنیةٍ مِن فِضَّةٍ وَ اَکوابٍ کانَت قَواریراً

**پناه می برم بر خدا از شر شیطان رانده شده**

(11) (به خاطر این عقیده) خداوند آنان را از شر آن روز نگه می دارد و آنها را می پذیرد در حالیکه غرق شادی و سرورند.

(12) و در برابر صبرشان، بهشت و لباسهای حریر بهشتی را به آنها پاداش می دهد.

(13) این در حالی است که در بهشت بر تختهای زیبا تکیه کرده اند؛ نه آفتاب را در آنجا می بینند و نه سرما را.

(14) و در حالی است که سایه های درختان بهشتی بر آنها فرو افتاده و چیدن میوه هایش بسیار آسان است.

(15) و در گرداگرد آنها ظرفهایی سیمین و قدح هایی بلورین می گردانند (پر از بهترین غذاها و نوشیدنی ها)

**I seek refuge the Allah from the Evil one,the Rejected**

(11) But Allah will deliver them from the evil of that Day,and will shed over them a light of Beauty and (blissful) Joy.

(12) And because they were patient and constant, He will reward them with a Garden and (garments of) silk.

(13) Reclining in the (Garden) on raised thrones, they will see there neither the sun's (excessive heat) nor (the moon's) excessive cold.

(14) And the shades of the (Garden) will come low over them, and the buches (of fruit), there will hang low in humility.

(15) And amongst them will be passed round vessels of silver and goblets of crystal.

(وقایه) به معنای حفظ کردن و از اذیت کردن جلوگیری نمودن است و وقتی گفته می شود:فلان لقی فلان بکذا معنایش این است که با چنین وضعی رو به رو شد و کلمه ی "نضره" به معنای بهجت و خوشرویی، و کلمه ی سرور در مقابل اندوه است.

و معنای آیه این است که خدای تعالی ایشان را حفظ و شر آن روز را از ایشان منع کرد، و با بهجت و سرور با آنان رو به رو شد، پس این طایفه در آن روز خوشحال و مسرورند.

منظور از "صبر" صبر اهل بیت(علیهم السلام) در برابر مصیبت و در برابر اطاعت، و از معصیت است، چون این طایفه در زندگی دنیا به جز وجه پروردگارشان طلبی نداشتند، اراده ی او را بر خواست خود مقدم می دانستند.در نتیجه در برابر آنچه که خداوند برای آنان مقدر کرده بود،و هر محنت و مصیبتی که برای آنان خواسته بود صبر می کردند و نیز بر امتثال هر فرمانی که به ایشان داده بود،و بر ترک هر عملی که ایشان را از آن نهی کرده بود صبر می کردند، هرچند که با خواست خودشان مخالف بود. ولذا خدای تعالی مشقت و زحمتی را که در راه بندگی او تحمل کرده بودند به نعمت و آسایش مبدل کرد.

کلمه ی "ارائک" جمع کلمه ی "اریکه"است که به معنای هر چیزی است که به آن تکیه دهند و کلمه ی "زمهریر" به معنای سرمای شدید است.و معنای آیه این است که: خدای تعالی مشقت هایی را که تحمل کردند به بهشت و نعمت مبدل کرد، در حالیکه اینان در آن بهشت بر تکیه گاهها تکیه داشتند و در بهشت نه آفتابی می بینند تا از گرمای آن متاذی شوند ونه زمهریری تا از سرمای آن ناراحت گردند.

"در آنجا نه آفتاب را می بینند و نه سرما را": این جمله اشاره به اعتدال کامل هوای بهشت دارد.«زمهریر» به معنای شدت سرما است.در روایتی از ابن عباس نقل شده است:«هنگامی که بهشتیان در بهشت هستند، ناگهان نوری همچون آفتاب مشاهده می کنند که صحنه ی بهشت را روشن کرده است.به رضوان(فرشته ی مأمور بهشت) می گویند: این نور چیست؛ با این که پروردگار ما فرموده در بهشت نه آفتاب را می بینند و نه سرما را؟ او در پاسخ می گوید:این نور خورشید و ماه نیست؛ علی(علیه السلام) و فاطمه(علیهاالسلام) خندان شده اند و بهشت از نور دندانشان روشن گشته است.»

کلمه ی "ضلال" جمع ظل(سایه) است و منظور از نزدیکی سایه بر سر آنان این است که سایه بر سرآنان گسترده است.پس کلمه ی "دانیه" در خصوص این مورد ، هم معنای خود را دارد و هم معنای گستردگی را می دهد و کلمه ی "قطوف" جمع قِطف است که به معنای میوه ی چیده شده است.تذلیل قطوف به این مهنی است که خدای تعالی میوه های بهشتی را برای ایشان مسخر کرده و تحت فرمان و اراده ی آنان قرار داده است،به هر نحو که بخواهند بدون هیچ مانع و زحمتی بچینند.

کلمه ی "آنیه" جمع کلمه ی« اناء» به معنای ظرف است و کلمه ی "اکسیه" جمع« کساء» و"اکواب" جمع«کوب» نیز به معنی ظرف است.البته ظرفی که مانند لیوان نه دستی داشته باشد و نه لوله.مراد از اینکه فرمود با چنین ظرفهای نقره فام دور آنان طواف می کنند، طواف کردن خدام بهشتی است که برای اهل بهشت طعام و آب می آورند.

کلمه ی "قواریر" در این آیه بدل است از "قواریر" در آیه ی قبلی.و بعضی گفته اند:منظور از نقره ای بودن قواریر تشبیه ظرفهای بهشتی است، که از نظر صفا و زیبایی مانند ظرف نقره است نه اینکه حقیقتاً از جنس نقره باشد.بعضی هم احتمال داده اند که کلمه ای در آیه حذف شده باشد و تقدیر آن "قواریر من صفاء الفضه" باشد.

*******************

******************************

ما آدما، شب احیا که میشه هول میشیم یه جورایی هممون دست و پاهامونو گم می کنیم...آخه میگن تو این شبهای عزیز خدا جون پرونده ی اعمال خیلی هامونو می بنده و کارنامه هامونو بهمون می ده و بعد از این شبهای عزیز پرونده ی تازمون باز میشه...

پس بیایم قدر این شبهای خوب و عزیز رو بدونیم شاید یه فرصت خوبی باشه برای از نو شروع کردن...بیایم سعی کنیم کمتر فریب شیطان رو بخوریم و بنده ی خوبی برای خدای خوب و مهربونمون باشیم...

دوستای خوبم صدای اجابت که به دلتون رسید و دل پاکتونو لرزوند؛

بقیه رو هم فراموش نکنید و از دعای خیر خودتون بی نصیب نگذارید...

ای خداوند!

تو که به بنی آدم کرامت بخشیده ای

تو که امانت خاص خویش را بر دوش بنی آدم نهاده ای

تو که همه ی پیامبرانت را برای تعلیم کتاب و تحقق عدالت مبعوث کرده ای

تو که عزت را از آن خود می خوانی و از آن پیامبران خود و از آن انسانهایی که ایمان دارند... ما انسانیم...!

خدایا:در برابر هر آنچه انسان ماندن را به تباهی می کشاند، مرا با «نداشتن» و «نخواستن» رویین تن کن.

خدایا: مرا همواره آگاه و هوشیار دار، تا پیش از شناختن «درست» و «کامل» کسی یا فکری- مثبت یا منفی- قضاوت نکنم.

خدایا:خودخواهی را چندان در من بکش یا چندان برکَش تا خودخواهی دیگران را احساس نکنم و از آن در رنج نباشم.

خدایا: به من زیستنی عطا کن که در لحظه ی مرگ، بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است، حسرت نخورم و مردنی عطا کن که بر بیهودگیش سوگوار نباشم.بگذار تا آن را من، خود انتخاب کنم اما آنچنان که تو دوست می داری.

*دکتر شریعتی*

التماس دعا

دست حق به همراتون

sharab-tahoor — Thu, 27 Sep 2007 20:07:18 GMT

**بنام آفریننده ی حُسن و حَسن(علیه السلام)**

هان! زمین و زمان! مدینه و رمضان! خانه ی کوچک فاطمه(علیها السلام) و ماه صیام!

گوارایتان باد....افتخارتان باد!!!

ماه تمام شهرالله! خوشا تو را که....

آیینه ی تمام زیبایی، شاخه ی گل دامان زهرا(س)، روشنی چشم مرتضی (ع)، ریحانه ی دل رسول(ص) ، ابو محمّد حسن بن علی(علیه السلام) را هم سفر و همراه و همنشینی.

او که درود خدا بر جانش مولود نیمه ی ماه رمضان سومین سال هجرت است؛ اوست اولین نواده ی فرستاده ی خدا و نخستین فرزند حیدر کرّار و فاطمه ی زهرا(س).

او حسن بن علی(ع)، همدم و همساز و همسان قرآن و روح آن است.

ای ابا محمّد! حسن!

نام دلنشین تو شُبّر یعنی حسن است، همان نام فرزند هارون، وزیر موسی (ع).

چهره ات یادآور سیمای رسول خدا(صلی الله علیه و آله).

تو خلیفه ی الاهی و جانشین علی (ع) ، شهسوار میدان فتوّت و یکتای محراب عبادتی.

آنگاه که اموال خود را سه مرتبه با معبودت تقسیم کردی، راه خدا را به مردمان آموختی و آن زمان که بیست بار به خانه ی خدا پیاده رفتی، راه وصال حق را نشان دادی.

ای تمام حُسن و سخاوت! تو در بخشش، زبان زدی ک؛ که تنها به یک سائل پنجاه هزار درهم و پانصد دینار عطا کردی.پس آنگاه ردای خویش زبه کِرای باربر دادی.

تو آن مهربان پدری که همنشین نیازمندانی.با آنان بر سر یک سفره می نشینی و با ایشان هم غذا می شوی.

تو انیس و مونسی؛ رفیقی؛ پدر مهرورزی؛ برادر برابری؛ امین خدا در میان مردمان و بر آفریدگان برهانی...تو از تبار خوبانی...

*میلاد با سعادت کریم اهل بیت،حضرت امام حسن مجتبی(علیه السلام) مبارکباد*

از حضرت امام حسن مجتبی(ع) سؤال شد:بهترین مردم از نظر زندگی چه کسی است؟

فرمودند:کسی که مردم را در رفاه خود، شرکت دهد.

پرسیدند:بدترین مردم از نظر زندگانی کیست؟

فرمودند:کسی که در خوشی اش شریکی ندارد.

**بنام او که انسان را آفرید از هیچ**

می توان اساسی ترین نهادهای نوعی انسان را در یک "اومانیسم"* مورد اتفاق این چنین تصویر نمود:

«*اومانیسم مکتبی است که هدف اساسی خود را نجات و کمال انسان در جهان اعلام می کند و انسان را موجودی شریف می شمارد و اصولی که پیشنهاد می کند بر پایه ی پاسخ گویی به نیازهای اصلی ای است که نوعیت انسان را تشکیل می دهد.»

1- انسان یک وجود اصیل است:

یعنی در میان همه ی موجودات طبیعی و ماوراءطبیعی ، دارای یک "خود مستقل" است و دارنده ی یک "جوهر نوعی شریف".

2- انسان یک ارادۀ مستقل است:

این بزرگترین قدرت خارق العاده و غیر قابل تفسیر در او است.اراده به معنی که در سلسله علیت که جهان طبیعت، تاریخ و جامعه را تابع مطلق خود کرده است، وی به عنوان یک "علت اولیه و مستقل" وارد می شود و عمل می کند و در این تسلسل جبری دخالت می ورزد.

"آزادی" و "اختیار" که دو شاخصه ی وجودی اوست، به وی صفتی خدایی داده است.

۳- انسان یک موجود آگاه است:

این برجسته ترین صفت بارز وی است.آگاهی به این معنی که با قدرت شگفت انگیز و معجزه آسای "تفکر" واقعیت جهان خارج را می فهمد، پنهانی های پوشیده از "حس" را کشف می کند و هر واقعیت یا واقعه ای را می تواند تجزیه و تحلیل کند و در سطح "محسوسها" و"معلول ها" نماند و به ماوراء محسوس پی برد و از معلولی به سوی علت استدلال نماید و بدین گونه، هم محدوده ی حس خود را بشکافد و هم محدوده ی زمانی خود را به سوی گذشته و آینده ای که وی خود را در آن حضور ندارد وسعت بخشد و تصور درست و گسترده و عمیقی از محیط خویش کسب کند.

به قول پاسکا ل؛ انسان یک نی ضعیفی بیش نیست.قطره ی حقیری برای نابودی وی کافی است، اما اگر تمامی جهان کمر به قتل وی بندند باز هم وی از تمامی جهان شریف تر است، جهان از این که انسان را نابود می کند آگاه نیست، اما انسان می فهمد که نابود می شود؛ یعنی "آگاهی" جوهری است برتر از "وجود".

4-انسان یک موجود خودآگاه است:

یعنی تنها موجود زنده ای است که نسبت به خویش،علم حضوری دارد.

می تواند خود را به عنوان یک موجود مستقل از خویش، مورد بررسی قرار دهد، تجزیه و تحلیل کند، بشناسد، ارزیابی نماید و در نتیجه تغییر دهد.«تاین بی» فیلسوف بزرگ تاریخ می گوید:«تمدن امروزی بشر، به عالی ترین مرحله ی کمال تاریخی خویش رسیده است، زیرا تمدن امروز است که خود می داند رو به زوال است.!!!»

5-انسان یک موجود آفریننده است:

این آفرینندگی که با کار وی آمیخته است، او را کاملاً در برابر طبیعت قرار می دهد و در کنار خدا، این آفرینندگی وی را دارای این قدرت خارق العاده کرده است که بتواند از اندازه های طبیعی وجود و امکانات محدود خویش فراتر رود، به او یک شگفتی و وسعت نا محدود و جودی بخشد و او را از آنچه طبیعت به وی نداده است، برخوردار سازد.

6-انسان یک موجود آرمان خواه یا ایده آل پرست است:

به این معنی که هرگز در برابر "آنچه هست" تسلیم و متوقف نیست و می کوشد تا آن را به صورت "آنچه باید باشد" تغییر دهد و از این رو است که همواره تفنن می کند و از این رو است که به صورت تنها موجودی خودنمایی می کند که نه ساخته ی محیط، که سازنده ی محیط است و در یک عبارت، "ایده"ی خویش را همواره بر "واقعیت" (رآ لیته) تحمیل می نماید و بدین گونه است که نه تنها همواره در حال حرکت است و در حال حرکت به سوی کمال، بلکه برخلاف دیگر موجودات زنده، مسیر تکامل خویش را خود تعیین می نماید و از پیش نسبت بدان آگاهی دارد.

آرمان خواهی بزرگترین عامل حرکت و تکامل آدمی است و او را وامی دارد که هرگز در حصار محدود و ثابت "واقعیت موجود" در طبیعت و در زندگی ساکن نشود و همین نیرو است که او را همواره به تفکر، کشف ، کنجکاوی، حق یابی، ابتکار و خلق مادی و معنوی وا می دارد.

صنعت، هنر، ادبیات و تمامی فرهنگ غنی بشری تجلی گاه روح ایده آل جوی این موجودی است که هرگز به تسلیم در برابر وضعی که جهان برایش تدارک دیده است خشنود نیست.

7-انسان یک یک موجود اخلاقی است:

در اینجا مبحث بسیار مهم "ارزش" (valeur) پیش می آید. ارزش عبارت است از رابطه ای میان انسان و یک "پدیده" ، یک "رفتار" ، یک "عمل" و یا یک "حا لت" که در آن، انگیزه ای برتر از "سود" مطرح است و از این رو است که آن را نوعی "رابطه قدسی" می توان نامید که با "حرمت و پرستش" عجین است تا آنجا که در این رابطه انسان، حتی وجود و حیات خویش را برای وقف کردن و یا فدا کردن، موجه احساس می کند.

اما در عین حال، آنچه قابل تأمل بسیار است است،این است که در اینجا "توجیه" هرگز یک "توجیه طبیعی،عقلی و علمی" نمی تواند باشد و در همین حال، این احساس، به عنوان عالی ترین جلوه ی وجودی انسان، در طول تاریخ و در همه ی مذهب ها و فرهنگ ها مورد اعتراف قرار می گیرد و عزیزترین سرمایه ها و پرشکوه ترین افتخارات و گرانبهاترین عشق ها و رویدادها و کرامت ها را در فرهنگ هر ملتی و مذهبی و در فرهنگ بزرگ بشری تشکیل می دهد.

«برگرفته شده از کتاب"انسان،اسلام و مکتب های مغرب زمین" نوشته ی دکتر علی شریعتی»

التماس دعا

دست حق به همراتون

آیات 8و9و10 سوره انسان

sharab-tahoor — Sun, 23 Sep 2007 05:49:31 GMT

**بنام او که انسان را آفرید از هیچ**

«اَعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَیطانِ الرَّجیم»

(8) وَ یُطعِمونَ الطَّعامَ عَلی حُبِّه مِسکیناً وَ یَتیماً وَ اَسیراً

(9) اِنَّما نُطعِمُکُم لِوَجهِ اللهِ لا نُریدُ مِنکُم جَزاءً وَ لا شُکوراً

(10) اِنّا نَخافُ مِن رَبِّنا یوماً عَبوساً قَمطریراً

«پناه می برم به خدا از شر شیطان رانده شده»

(8) وغذای خود را با این که به آن علاقه و نیاز دارند، به مسکین و یتیم و اسیر می دهند.

(9) (و می گویند) ما شما را به خاطر خدا اطعام می کنیم و هیچ پاداش و سپاسی از شما نمی خواهیم.

(10) ما از پروردگارمان خائفیم در آن روزی که عبوس و سخت است.

"I seek refuge the Allah from the Evil one, the Rejected"

(8)And they feed for the love of Allah the indigent, the orphan, and the captive.

(9) (saying) we feed you for the sake of Allah alone; no reward do we desire from you, nor thanks.

(10) We only fear a Day of distressful wrath from the side of our Lord.

[و یطعمون الطعام] و طعام را می خورانند [علی حبه] با وجود دوستی و احتیاج به آن [مسکینا و یتیما و اسیرا] به درویش و یتیم و بنده ای از بنده های مشرکین «فی امالی الصدوق و یطعمون الطعام علی حبه یقول علی شهوتهم الطعام و ایثارهم له مسکینا من مساکین المسلمین و یتیما من یتامی المسلمین و اسیرا من اساری المشرکین» از حضرت ابوالحسن الرضا(علیه السلام) روایت است که آن حضرت فرمودند: سزاور است بر مردانی که فراخ گرداند روزی را بر همسر و فرزندان خود، تا آن که ایشان آرزوی موت او را نداشته باشند و بعد از این ، آیه ی «و یطعمون الطعام علی حبه مسکینا و یتیما و اسیرا» را تلاوت کردند و بعد از این حق تعالی از خلوص نیت ایشان و آنچه ایشان در ضمیر خود جا داده اند به زبان حال ایشان خبر می دهد که گویند ایشان [انما نطعمکم لوجه الله] جز این نیست که شما را برای طلب رضای خدا تعالی می خوانیم [لا نرید منکم جزاء] نه از شما عوضی می خواهیم [و لا شکورا] و نه شکرگزاری و ثنا و ستایش کردنی از شما می خواهیم.[ انا نخاف من ربنا یوما عبوساً قمطریراً] این آیه دلیل است بر بر عدم اراده ی جزا و شکور؛ به این معنی که به درستی که ما طلب مکافات از تصدقات خود نمی کنیم به واسطه ی این که به تحقیق ما از پروردگار خود می ترسیم.از این آیه مستفاد می شود که اطعام حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام) به واسطه ی خوف عقاب است.

از آیه ی 5 این سوره تا آخر آیه ی 22 در شأن حضرت علی ،حضرت فاطمه و حسنین(علیهم السلام) و فضّه که خادمه ی ایشان بود نازل شده است.از اب عباس روایت شده است که در بعضی از ایام حسنین(علیهما السلام) بیمار شدند.پیامبر اکرم(صل الله علیه وآله و سلم) با جمعی از اصحاب خود به عیادت آن دو نور دیده ی مرتضی و زهرا(علیهما السلام) رفتند و آن حضرت و اصحابشان فرمودند که ای ابوالحسن از برای حسنین نذری کن تا حق تعالی ایشان را از این بیماری نجات بخشد.پس حضرت سید الوصیین(علیه السلام) نذر کرد: «اگر حق تعالی لباس صحت در ایشان بپوشاند، من سه روز روزه دارم » و همچنین حضرت فاطمه(سلام الله علیها) و فضّه که خادمه ی ایشان بود، سه روز روزه نذر کردند و چه زیباست لفظ «فضّه» که در این سوره خواهد آمد و همچنین در روایات آمده است که حسنین(علیهما السلام) نیز اقتدا به والد عالی قدر خود کرده و سه روز روزه نذر کردند.چیزی نگذشت که شافی حقیقی تعالی ،شفای کامل را نصیب ایشان گردانید و چون حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام) تصمیم به ایفای نذر خود کردند؛ در خانه طعامی نبود و از لحاظ غذا دست خالی بودند.به همین دلیل آن حضرت به ناچار از یک یهودی که در بعضی روایات نام او شمعون بن حاریا و در بعضی دیگر فنحاص بن الحارث است، سه مَن جو قرض کرد.حضرت فاطمه(علیها السلام) یک مَن از آن را آرد کرد و نان پخت.بعد از ادای نماز چون خواستند که از آن نان، روزه گشایند مسکینی به در خانه آمد و گفت:« سلام بر شما ای خاندان محمد(ص)، مستمندی از مستمندان مسلمان هستم.غذایی به من بدهید؛خداوند به شما غذاهای بهشتی مرحمت کند.» بنابراین جمیع اهل روزه به موافقت امیرالمؤمنین(علیه السلام) سهم نان خود را به آن مسکین دادند و تمام آن یک مَن نان نصیب مسکین شد و خود ایشان با آب خالص روزه گشودند و همچنین در شب دوم به واسطه ی طلب یتیمی و در شب سوم به جهت طلب اسیری از اسیران مشرکین با آب روزه ی خود را گشودند...

در روز چهارم که به نذر خود وفا کرده بودند حضرت امیرالمؤمنین وحسنین(علیهم الصلوة والسلّم) در غایت ضعف و ناتوانی به خدمت حضرت رسول(صلّ الله علیه وآله) رفتند و آن حضرت بعد از مشاهده ی حال آن حضرات به گریه افتادند پس جبرئیل امین در این هنگام با سوره ی «هل اتی» در رسید و آیه ی «ان الابرار یشربون من کأس کان مزاجها کافورا» را تا « وکان سعیکم مشکورا» بر حضرت خواند .

در این وقت چون حضرت رسول(ص) اهل بیت طیبین و طاهرین خود را گرسنه دیدند؛ جبرئیل با کاسه ای از طلای مرصع به دُر و یاقوت نازل گشت و آن کاسه مملو از «ترید» بود که از آن بوی مشک و کافور می آید.

پس اهل بیت رسالت(صلوات الله علیهم اجمعین) از آن خوردند تا سیر شدند و با وجود این لقمه ای از آن کم نشده بود...!

از امام موسی کاظم(علیه السلام) نقل شده است که مراد از ایفای نذر در این آیه ایفای عهدی است که «یوم المیثاق» از ذریت آدم گرفته شده از برای اقرار به ولایت ما، ائمه ی معصومین(علیهم السلام) ...

************************************

در آیه 9 این سوره ی مبارکه به فضیلت غذا دادن به دیگران اشاره شده است.

سیر کردن گرسنگان یکی از کارهای برجسته ی نیکان است که قرآن بر آن تأکید فراوانی کرده است.اگر به دنیای امروز نگاهی بیندازیم که طبق اخبار منتشر شده، هر سال میلیونها نفر از گرسنگی می میرند، در حالی که در مناطق دیگر دنیا آن قدر غذای اضافی به زباله دان ها می ریزند که حسابی برای آن نیست، اهمیت این دستور اسلامی و دوری دنیای امروز از موازین اخلاقی روشن می گردد.در روایات نیز تأکید فراوانی در این زمینه دیده می شود.در روایتی از امام صادق(علیه السلام) می خوانیم:«کسی که مؤمنی را غذا دهد تا سیر شود، هیچ کس از خلق خدا نمی داند که در آخرت چه پاداشی دارد و فرشتگان مقرب اللهی و پیامبران نیز ندانند؛ جز خداوند که پروردگار عالمیان است.» در بعضی از روایات نیز تصریح شده که اطعام گرسنگان

-هر چند مؤمن و مسلمان هم نباشد- از بهترین اعمال است.در روایتی از پیغمبراسلام(ص) آمده است:

«از بهترین اعمال نزد خدا، خنک کردن جگرهای داغ و سیر کردن شکم های گرسنه است.سوگند به کسی که جان محمد در دست اوست، بنده ای که شب سیر بخوابد و برادر مسلمانش گرسنه باشد، به من ایمان نیاورده است.»

*تفسیر شریف لاهیجی وتفسیر پیشین*

حضرت علی(علیه السلام) : هر چیز زکاتی دارد و روزه زکات تن است.

طاعات و عبادات تمام شما عزیزان مورد قبول درگاه حق تعالی...

التماس دعا

دست حق به همراتون

آیات 6و7 سوره انسان

sharab-tahoor — Fri, 21 Sep 2007 10:40:27 GMT

**بنام او که انسان را آفرید از هیچ**

«اَعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَیطانِ الرَّجیم»

(6)عَیناً یَشرَبُ بِها عِبادُاللهِ یُفَجِّرونَها تَفجیراً

(7)یوفونَ بِالنَّذرِ وَ یَخافونَ یَوماً کانَ شَرُّه مُستَطیراً

«پناه می برم به خدا از شر شیطان رانده شده»

(6)از چشمه ای که بندگان خاص خدا از آن می نوشند و از هر جا بخواهند آن را جاری می سازنند.

(7)آنها به نذر خود وفا می کنند و از روزی که شر و عذابش گسترده است، می ترسند.

"I seek refuge the Allah from the Evil one,the Rejected"

(6)A Fountain where the Devotees of Allah do drink,making it flow in unstinted abundance

(7)They perform(their) vows,and they fear a Day whose evil-files far and wide.

[عیناً] بدل کافور است.اگر کافور اسم چشمه ی بهشت باشد، یعنی آن کافور چشمه ای است در بهشت که [یشرب بها]«ای یشرب منها» یعنی از آن چشمه می آشامنند [عبادالله] بندگان خاص خدای تعالی و اگر مراد از کافور، کافور مشهور باشد؛ «عیناً» بدل از محل «من کأس» است.بنابراین تقدیر آیه چنین است که «یشربون خمر عین» یعنی ابرار از خمر، چشمه ی بهشت می آشامنند که بندگان مؤمن خدای تعالی از آن می آشامنند بنابراین مضاف را که خمر است حذف کرده اند و «عین» مضاف الیه را نصب داده و جایگزین آن ساخته اند.[یفروجنها تفجیرا] یعنی آن چشمه را به هر جا که بخواهند جاری می کنند. در خبر است که هرگاه اراده ی تفجیر آن را کنند خطی بکشند و آب از آن خط جاری شود بدون آنکه محتاج به حفر نهر شوند.

از حضرت صادق(علیه السلام) روایت است که: «هی عین فی دارالنبی(ص) تفجر الی دارالانبیاء والمؤمنین.

[یوفون بالنذر] گویا سؤال کرده اند که حق تعالی به چه سبب ایشان را به این نعمت عظیم روزی کرده؟ در جواب می فرماید که سبب آن است که به نذر خود وفا می کنند.[ویخافون یوما کان شره مستطیرا] و از روزی که شدائد آن فاش و آشکار است می ترسند.علی بن ابراهیم گفته که:المستطیر العظیم...

در رابطه با آیه ی 6 این سوره در جایی دیگر این طور نوشته شده است:

چشمه ای مخصوص بندگان خاص خدا:این چشمه ی شراب طهور چنان در اختیار نیکان و بندگان خاص خداست که هر جا اراده کنند،از همان جا سر برمی آورد.در حدیثی از امام باقر(علیه السلام) در توصیف آن آمده است:«آن چشمه ای در خانه ی پیامبر اسلام(ص) است که از آنجا به خانه ی سایر پیامبران و مؤمنان جاری می شود.» آری همان گونه که در دنیا چشمه های علم و رحمت از خانه ی پیامبر اکرم(ص) به سوی بندگان خدا سرازیر می شود، در آخرت که تجسم بزرگی از این برنامه است؛چشمه ی شراب طهور الهی از همین بیت وحی می جوشد و شاخه های آن به خانه های مؤمنان سرازیر می گردد.

"تفسیر شریف لاهیجی-تفسیر نمونه"

***بدانید امروز وقت آمادگی است،فردا مسابقه است،مسابقه بر سر بهشت است و سرانجام باختگان دوزخ***

قبولی طاعات و عبادات شما عزیزان را خواهانم...

التماس دعا

دست حق به همراتون

انسان بودن یا انسان نبودن مسئله این است!!!

sharab-tahoor — Tue, 18 Sep 2007 19:32:18 GMT

**بنام او که انسان را آفرید از هیچ**

در سوره ی مبارکه ی عم یتسائلون می خوانیم:یوم ینفخ فی الصور فتأتون افواجاً و فتحت السماءابواباً و سیرت الجبال فکانت سراباً. در روز قیامت مردم گروه گروه محشور می شوند و مکرر در مکرر پیشوایان دین گفته اند که فقط یک گروه از مردم به صورت انسان محشور می شوند و گروههای دیگر به صورت حیوانات ، گروههایی به صورت مورچگان، گروههایی به صورت بوزینگان، گروههایی به صورت عقربها، گروههایی به صورت مارها و گروههایی به صورت پلنگ ها مبعوث می شوند !!!

چرا مگر می شود خدا یک انسان را بی جهت به صورت آن حیوانات درآورد؟؟!!!خیر مسلماً این طور نیست.

آن کسی که در دنیا به صورت عقرب بوده است و جز گزندگی کار دیگری نداشته و تمام لذتش، آزار رسانی بوده است؛ به صورت واقعی خودش که صورت عقرب است محشور می شود و آن کسی که میمون است و در دنیا کاری جز میمون صفتی ندارد در قیامت قطعاً به صورت یک میمون محشور می شود و غیر از این چیزی نیست و آن کسی که مانند یک سگ هست به صورت سگ محشور می شود(یحشرالناس علی نیاتهم)

مردم در قیامت مطابق منویات و مقاصد و خواسته ها و خصلتها و صفات واقعیشان محشور می شوند.

تا به حال به این فکر کردید که شما چه هستید و چه می خواهید باشید و چه چیزی را می خواهید؟؟؟آیا خواسته های شما خواسته های یک انسان است؟یا خواسته های شما خواسته های یک درنده است یا خواسته های شما خواسته های یک پرنده است؟!!!هر چه که خواسته ی شما باشد، شما همان هستید وهمان محشور می شوید...

این است که ما را از پرستش ها منع می کنند جز خداپرستی.هر چه را که ما بپرستیم، همان چیز می شویم.

ما اگر پول پرست بشویم؛ پول جزء ماهیت ما می شودو جزء وجود ما می شود و این پول بعداً در قیامت همان

فلز گداخته ای است که قرآن می گوید.این موجودهایی که در دنیا این فلز جزء وجودشان شده و غیر از این فلز چیز دیگری نداشته اند در آخرت هم همان هستند.

قرآن می گوید:والذین یکنزونَ الَّذهبَ و الفضةَ وَ لا یُنفقونها فی سَبیل اللهِ فَبشرهُم بِعذابٍ الیمٍ

یَومَ یُحمی عَلیها فی تارِ جَهنمَ فَتُکوی بِها جِباهم وَ جُنوبَهم وَ ظُهورهم هذا ما کَنزتم لِاَ نفُسِکم

همین ها در آن دنیا او را داغ می کنند و آتش جهنم او هستند.نگویید پول فلزی از بین رفته است،پول اسکناس آمده است !!!خیر در آن دنیا همه چیز ماهیتش شکل دیگری دارد،اسکناسهای آن دنیا هم به صورت آتش درمی آید که از آن فلزهای زرد و سفید بیشتر انسان را آتش می زند، اینها چیزهایی است که انسان را مسخ می کند.پس انسان عقده دار، انسان معیوب است؛ انسانی که یک ماده ای را می پرستد،این انسان یک انسان معیوب و یک انسان مسخ شده است و کامل در هر موجودی با موجود دیگر متفاوت است،مثلاً انسان کامل غیر از فرشته ی کامل است.اگر فرشته ای در فرشته بودن خودش به حدّ اعلاء و به آخرین حد کمال ممکن برسد او غیر از این است ...چرا که انسان در عالم انسان بودن خودش به حد اعلایی از کمال برسد .برای آنکه همان کسانی که ما را از وجود فرشتگان آگاه کرده اند به ما گفته اند که فرشتگان موجوداتی هستند که از عقل محض و اندیشه محض آفریده شده اند و از فکر محض آفریده شده اند یعنی در آنها هیچ جنبه ی خاکی، مادی شهوانی و غضبی و غیر اینها هیچ وجود ندارد،همچنان که در حیوانات، حیوانات صرفاً خاکی هستند از آنچه که قرآن او را روح خدایی می داند و معرفی می کند بی بهره اند و این انسان است که یک موجودی است هم علوی و سفلی و این تعبیر متن حدیثی است که در اصول کافی آمده است.

ان الله تعالی خلق الملائکة و رکب فیهم العقل و خلق البهائم و رکب فیها الشهوه و خلق بنی آدم و رکب فیهم العقل و الشهوة فمن غلب عقله علی شهوته فهواعلی من الملائکة و من غلب شهوته علی عقله فهوادئی من البهائم.

که اهل تسنن هم این روایات را نزدیک به این عبارت دارند و مولوی هم در مثنوی همین حدیث را به صورت شعر درآورده است :

در حدیث آمد که خلاق مجید خلق عالم را سه گونه آفرید

یک گروه را جمله عقل و علم وجود آن فرشته است و نداند جز سجود

نیست اندر عنصرش حرص و هوی نور مطلق زنده از عشق خدا

یک گروه دیگر از دانش تهی همچو حیوان از علف در فربهی

او نبیند جز که اصطبل و علف از شقاوت غافل است و از شرف

و آن سوم هست آدمیزاد و بشر از فرشته نیمی و نیمش ز خر

نیم خر خود مایل سفلی بود نیم دیگر مایل علوی شود

تا کدامین غالب آید در نبرد زین دو گانه تا کدامین برد نرد

بعد می گوید یک گروه از نور مطلق آفریده شده اند و یک گروه هم از خشم و شهوت که مقصود حیوانات هست و انسان را خدا مرکب آفریده، انسان کامل همچنان که با یک حیوان کامل متفاوت است.

یک اسب ایده آل و رسیده به حد کمال با یک انسان کامل متفاوت است.انسان کامل با یک فرشته کامل هم متفاوت است؛ انسان کامل با فرشته ی کامل هم متفاوت است.تفاوت انسان کامل به دلیل همان ترکیب ذاتش است که در قرآن آمده است.

خداوند در آیه ی دوم از سوره ی انسان می فرماید:ما انسان را از یک نطفه ای آفریده ایم که در این نطفه محفوظ های زیادی که مقصود این است استعدادهای زیادی به تعبیر امروز در ژن های این هست رسیده به حدی از کمال که ما او را آزاد و مختار آفریده ایم و لایق و شایسته تکلیف و او را در معرض آزمایش و امتحان و نمره دادن قرار دادیم به دلیل او را در معرض امتحان و آزمایش و پاداش و کیفر و نمره دادن قرار دادیم ولی آن موجودات دیگر چنین شایستگی را ندارند.

در آیه ی سوم این سوره خداوند می فرماید:از این بهتر و زیباتر آزادی و اختیار انسان و ریشه و مبنای آزادی و اختیار انسان را دیگر نمی شود بیان کرد، او را مورد آزمایش قرار دادیم و او را شنوا و بینا و آگاه قرار دادیم راه را به او نمایانده ایم آن وقت این خود اوست که بایستی راه خویشتن را انتخاب کند.

انسان کامل آن انسانی که قرآن می گوید :خلقناه من نطفة امشاج به دلیل همان امشاج بودن کامل انسان با کامل فرشته فرق می کند؛کامل انسان کمالش در تعادلش هست و در توازنش هست یعنی این همه استعدادهای گوناگون که در او هست آن وقت این انسان، انسان کامل است که به سوی یک استعداد فقط گرایش پیدا نکند و استعدادهای دیگرش، را مهمل و معطل نگذارد و همه را با هم رشد بدهد.در یک وضع متعادل و در یک وضع متوازن که علماء می گویند اساساً حقیقت عدل بر می گردد بر توازن و هماهنگی، هماهنگی در اینجا معنایش این است که در عین اینکه همه ی استعدادهای انسان رشد می کند، رشدش، رشد هماهنگ باشد.

***برگرفته شده از کتاب انسان کامل نوشته ی استاد شهید مطهری***

التماس دعا

دست حق به همراتون

نگاهی به آیات 1تا5 سوره ی انسان

sharab-tahoor — Sat, 15 Sep 2007 12:16:11 GMT

**بنام او که انسان را آفرید از هیچ**

«بسم الله الرحمن الرحیم»

(1)هَل اَتی عَلَی الانسانِ حینٌ مِنَ الدَّهرِ لَم یَکُن شیئاً مَذکوراً

(2)اِنّا خَلَقنَا الانسانَ مِن نطفةٍ اَمشاجٍ نَبتَلیهِ فَجَعَلناهُ سمیعاً بصیراً

(3)اِنّا هَدَیناهُ السَبیلَ اِمّا شاکراً وَ اِمّا کفوراً

(4)اِنّا اَعتَدنا لِلکا فِرینَ سَلاسِلَا وَ اَغلالاً وَ سَعیراً

(5)اِنَّ الاَبرارَ یَشرَبونَ مِن کَأ سٍ کانَ مِزاجُها کافوراً

«بنام خداوند بخشنده ی مهربان»

(1)آیا زمانی طولانی بر انسان گذشت که چیز قابل ذکری نبود؟؟!!

(2)ما انسان را از نطفه ی مختلطی آفریدیم و او را می آزماییم (بدین جهت) او را شنوا و بین قرار دادیم.

(3)ما راه را به او نشان دادیم؛خواه شاکر باشد و پذیرا گردد یا نا سپاس!!!

(4)ما برای کافران زنجیرها و غل ها و شعله های سوزان آتش آماده کرده ایم.

(5)به یقین ابرار و نیکان از جامی می نوشند که با عطر خوشی آمیخته است.

"In the name of Allah"

(1)That there not been over man along period of time;when he was nothing –(not even) mentioned?

(2)Verily;we created man from a drop of mingled sperm in older to try him:so we gave him (the gifts); of hearing and sight

(3)We showed him the way;whether he be grateful or ungrateful(rests on his will)

(4)For the rejecters we have prepared chains;yokes and a blazing fire.

(5)As to the Righteous,they shall drink of a cup (of wine) mixed with Kafour.

]هل أتی[ کلمه ی هل استفهامی است یعنی به تحقیق که آمد]علی الانسان [بر جنس آدمی حین من الدهر پاره ای از زمان لم یکن شیئاً مذکورا او شئ بود اما مذکور نبود بلکه منسی بود و به عنوان انسانیت ذکر او نمی کردند.در تفسیر اهل بیت(ع) مذکور است که مراد از انسان در آیه حضرت علی بن ابی طا لب(علیه السلام) است و هل استفهامی برای نفی است نه به معنی تحقیق؛یعنی هیچ زمانی برای علی بن ابی طا لب (ع) نگذشت که او در آن زمان مذکور نباشدبلکه همیشه مذکور و معروف بود و چگونه چنین نباشد که نام شریف ایشان با نام خدای تعالی و رسول او بر ساق عرش و در بهشت نوشته شده است.

حضرت امام محمد باقر(علیه السلام) فرمود که حضرت رسول(صل الله علیه و آله وسلم) خطاب به حضرت عل (علیه السلام) فرمودند: بیان کن که اول نعمتی را که خداوند به تو عطا کرده و تو را انعام فرمود کدام است؟حضرت علی (علیه السلام) فرمودند که اول نعمت این است که خدای تعالی مرا آفرید در حالتی که من چیز مذکوری نبودم!!!پس حضرت رسول(ص) فرمودند:راست گفتی[ انا خلقنا الانسان من نطفة امشاج] مراد از انسان در این آیه غیر حضرت آدم (علیه السلام) است .امشاج جمع مشج به معنی امزاج و خلط است.بنا بر این معنی آیه چنین است:«به درستی که ما خلق کردیم آدمی را از نطفه ی مرد و زن» [نبتلیه]

حال اینکه ما او را به تکالیف شرعیه می آزماییم تا مشخص شود که مطیع و فرمان بردار است یا عاصی سیه روزگار...! [فجعلناه سمیعاً بصیراً] پس او را شنوا و بینا گردانیدیم تا بدایع صنایع صانع حقیقی را مشاهده کند و به استماع آیات ربانی بپردازد و مقر شود به ربوبیت رب العالمین و به وحدانیت احسن الخالقین [انا هدیناه السبیل ] به درستی که ما آدمی را به راه حق هدایت کردیم و برای او دین حق را بیان کردیم.[ اما شاکراً واما کفوراً ]می تواند که نصب شاکرا و کفورا به این تقدیر باشد که لیکون اما شاکراً و اما کفورا یعنی ما راه حق و دین مستقیم را برای او بیان کردیم تا آنکه به واسطه ی آن اگر به راه حق رود شکرگوینده باشد و اگر ترک آن راه را کند ،کفران نعمت کننده باشد .

انا اعتدنا للکافرین سلاسلاً و اغلالاً به درستی که ما غل و زنجیرهایی آماده کرده ایم برای کافرانی که ترک دین حق کردند تا پاهای ایشان را به زنجیرببندند و با غل ها دستهای آنها را به گردنهای آنها مقید سازند. [ وسعیرا] و آماده کرده ایم دوزخ را. ان الابرار به درستی که نیکوکاران یشربون من کأس را گاهی بر ظرفی اطلاق می کنند که در آن خمر باشد در اینجا مراد خمر است یعنی آن نیکوکاران از خمربهشت می آشامند. [کان مزاجها کافوراً] مراد از مزاجها تمزج بهاست و بعضی گفته اند که کافور اسم چشمه ای است در بهشت که طیب رایحه و سردی و سفیدی آن مانند کافور است.بنابراین چنین معنی می شود که هست آن خمر بهشت مخلوط کرده شده به آب چشمه ی کافور که از زمین بهشت می جوشد و اگر مراد از کافور معنای ظاهری باشد،معنی آیه چنین است که هست آن خمر بهشت مخلوط کرده شده به کافور به جهت طیب رایحه ی آن.بعضی گفته اند که لفظ «کان » در اینجا زائد است و تقدیر چنین است که:«یشربون من کأس مزاجها کافورا» و بعضی گفته اند که زائد نیست و مراد این است که «کان فی علم الله مزاجها کافورا»...

منجی انسانها پیامبر اکرم(ص)فرمودند:

ای بشر هر چه می خواهی بکن که هرچه بکاری بدروی...

التماس دعا

دست حق به همراتون